|
Realizacja projektu Socrates
Comenius pt. „Dzieci
Europy” 16.11.2008r. - 23.11.2008r. Turcja – Izmir 16 listopada 2008r. rozpoczęła się podróż grupy nauczycieli i dwóch uczennic ze Szkoły Podstawowej nr 46 w Bydgoszczy do Izmiru w Turcji. Tam miało się odbyć piąte spotkanie przedstawicieli partnerskich szkół z Polski, Turcji i Włoch. Polską szkołę reprezentowali nauczyciele: Lukrecja Trzemżalska – dyr. szkoły, Grażyna Wojtach, Katarzyna Hojan, Jadwiga Krobska oraz uczennice: Aleksandra Kobusińska, Sonia Kumkowska. Z poznańskiego lotniska „Ławica” polecieliśmy samolotem do Monachium, a stamtąd do Izmiru. Na lotnisku zostaliśmy serdecznie powitani przez nauczycieli, rodziców i uczniów Konak Ulku Ilkogretim Okulu. Spotkaliśmy również naszych przyjaciół z Direzione Didattica Statale „L. Capuana” z Palermo we Włoszech. Uczniami z Polski i Włoch troskliwie zajęły się tureckie rodziny. Pierwsza wizyta w szkole dostarczyła wszystkim niezapomnianych wrażeń. Tureccy uczniowie witali gości bardzo serdecznie, uśmiechali się, przedstawiali się, pytali o nasze imiona. Podobały nam się ich mundurki: dziewczynki miały spódniczkę w kratę, do tego biała bluzka i bezrękawnik, a chłopcy: granatowe spodnie, biała koszula i pulower. Nauczyciele i rodzice przyjęli nas tradycyjną czarną herbatą – mocną, słodką, podawaną w małych szklaneczkach o zaokrąglonym kształcie; baklawą i różnymi pysznościami. Nastąpiły powitania, zawieranie znajomości i obdarowywanie się upominkami charakterystycznymi dla danego kraju. W historii dużo miejsca poświęca się postaci Atatűrka – Ojca Narodu. Mustafa Kemal był pierwszym prezydentem Republiki Tureckiej, która powstała 29 października 1923r. Kierował państwem do 1938r. Poprowadził naród do zwycięstwa w wojnie o niepodległość, zniósł sułtanat (kalifat), wprowadził sekularyzację państwa, równouprawnienie kobiet i zachodni model życia – m. in. zakaz noszenia przez mężczyzn fezu, a przez kobiety welonu zasłaniającego twarz. Wprowadzono obowiązkową edukację na poziomie podstawowym, zniesiono prawo religijne, a alfabet arabski zastąpiono łacińskim. W tureckich miastach najważniejsze miejsce zajmuje zawsze gigantyczny posąg z brązu przedstawiający Atatűrka. Podobizny przywódcy narodu można zobaczyć wszędzie – na ścianach szkół, urzędów, sklepów. Choć od śmierci Atatűrka minęło już kilkadziesiąt lat (zm. 10 XI 1939r.), nadal jest on w Turcji obiektem uwielbienia i kultu jako ojciec narodu tureckiego. Wszyscy wyrażają się o nim z uznaniem, pamiętają i cytują jego słowa. Zainteresowały nas lekcje języka angielskiego, muzyki i prac artystycznych, w której uczestniczyliśmy, tworząc wspólnie z uczniami prace plastyczne. Turcja – Tűrkiye, czyli Ziemia Turków, to ogromny kraj (780 tys. km2), który zarówno pod względem geograficznym, jak i politycznym leży na styku Wschodu i Zachodu, stanowi pomost łączące te dwa światy. Państwo odwiedza rocznie ok. 7mln turystów, zwabionych pięknymi krajobrazami, śladami starożytnej historii, ciepłym morzem, smaczną kuchnią i serdecznością mieszkańców. Izmir, czyli starożytna Smyrna, to trzecie co do wielkości miasto w Turcji, przepięknie położone nad jedną z zatok Morza Egejskiego. Miasto nowoczesne, z licznymi pamiątkami przeszłości. Stąd turyści wybierają się do zabytkowych miejsc – Pergamonu (Bergamy) na północy, a Efezu na południu. Dzięki uprzejmości naszych tureckich przyjaciół zwiedziliśmy ruiny starożytnego Pergamonu – jednego z największych ośrodków helleńskiej kultury, handlu i medycyny. Wielkie wrażenie wywarło na nas otarcie się o starożytność – Asklepiejon, Akropol, teatr, fragmenty świątyni Zeusa – reszta trafiła do Berlina. Niezwykle serdecznie zostaliśmy też przyjęci przez Władze oświatowe i administracyjne Bergamy. Niesamowite przeżycia towarzyszyły nam podczas zwiedzania Efezu, który w VI w.p.n.e. przeżywał swój rozkwit. Podziwialiśmy świątynię Hadriana, Bibliotekę Celsusa, teatr, Drogę Portową (Arkadyjską), posąg Scholastyki. Odwiedziliśmy dom Najświętszej Maryi Panny, w którym spotkaliśmy polskie zakonnice i polskiego księdza. W czasie pobytu w Izmirze mieliśmy okazję poznać domy tureckich nauczycieli. Spotkaliśmy się z serdecznością i gościnnością. Oprócz tradycyjnych i smacznych potraw były śpiewy, tańce i rozmowy. Na zakończenie pobytu w Izmirze odwiedziliśmy bazar. Towarzyszyli nam tureccy przyjaciele, bo zapewne zgubilibyśmy się w gąszczu pamiątek, dywanów, przypraw, owoców, warzyw itp. Niestety, nadeszło pożegnanie. Rozmowy na temat realizacji projektu „Dzieci Europy”, wymiana doświadczeń, piękne artystyczne pokazy uczniów tureckich – gra na instrumentach, taniec w strojach ludowych, śpiew. 
|